REPORTAGE, Van onze verslaggever Rob Vreeken
gepubliceerd op 30 januari 2009 19:55, bijgewerkt op 19:57Maar de positieve reacties beklijven langer. Veel klanten – niet alleen vrouwen – geven de voorkeur aan een vrouw als chauffeur. De meeste Taxi Sisters hebben bijvoorbeeld een vaste rit, twee keer per dag, met een groepje leerlingen van de internationale school. Ouders hebben veel vertrouwen in de zusters. Marième: ‘Vrouwen rijden voorzichtiger, minder agressief. Wij zijn vriendelijker, we hebben altijd een glimlach. En onze auto’s zijn schoon.’Waarom dit vak? De antwoorden komen neer op ‘zelfstandigheid’ – in materieel opzicht en anderszins. Geen baas boven zich. Dat ze zes dagen van 7 uur ’s ochtends tot 7 uur ‘s avonds werken, hebben ze zelf zo bepaald. De aanschafkosten van de Cherry betalen ze af aan het ministerie.

DAKAR – In Dakar, Senegal, rijden vijftien vrouwelijke taxichauffeurs rond.’Wij zijn minder agressief. En onze auto’s zijn schoon.’

Die hoofddeksels! Het bruin leren mannenhoedje is van de gracieuze Maj. Ami heeft een ragfijne oranje sjaal losjes over het haar, bij wijze van islamitische hoofddoek. De stoere Walimata draagt een legergroene vechtpet, en de rustige, wijze Marième, met haar 40 jaar de oudste van de vier, heeft niets op haar hoofd.

Het uiterlijk geeft het groepje Senegalese vrouwen iets van een rebels meidengenootschap, en datzelfde gevoel straalt af van wat je hun clubnaam zou kunnen noemen: het logo ‘Taxi Sisters’, dat met vette rode letters is afgedrukt op de voorkant van hun kanariegele taxi’s. De Taxi Sisters vallen op in het straatbeeld van Dakar – met die kleur, met die naam, met het geslacht van de chauffeurs die de auto’s besturen.

Vijftien van zulke taxivrouwen rijden er nu rond in de Senegalese hoofdstad. Vijf vrouwen werken samen met de importeur van Espace Auto, de anderen reageerden in de zomer van 2007 op een advertentie van de overheid. Deze gemotoriseerde stap voorwaarts in de emancipatie van de vrouw in Senegal – een seculier land in West-Afrika dat voor 94 procent door moslims wordt bewoond – werd gezet door de regering.

Uit de ruim honderd sollicitanten werden er tien geselecteerd. Over enige tijd moeten het er honderden worden, dan in heel Senegal. Armoedebestrijding is een tweede oogmerk van het ministerie van Vrouwenzaken, dat het taxiplan bedacht, maar tot de allerarmsten behoren deze zusters zeker niet. Allen hebben behoorlijk onderwijs genoten. Walimata Samba (26) was mecanicien bij een vliegmaatschappij. Ami Ndaye werkte achter een beeldscherm in de gezondheidszorg. Maj Samb (31) was leidster in de naschoolse opvang. Marième Tall zat als zelfstandige ‘in de handel’, wat haar geregeld naar Spanje, Marokko en Turkije bracht.

Hoewel de spreekwoordelijke ‘vrouw achter het stuur’ niets nieuws is voor Senegal, moest Dakar eind 2007 wel even wennen aan de verschijning van de Taxi Sisters in het stadsverkeer. Sommige mannelijke collega’s, vertelt Marième, reageerden uitgesproken knorrig. ‘Ze waren het niet gewend, een vrouw op de taxi.’ Ook werd er gemopperd over oneerlijke concurrentie. Niet zonder grond: de vrouwen kregen mooie standplaatsen toegewezen bij de ingang van twee dure hotels in het centrum, Sofitel en Novotel.

Beweringen die de Volkskrant uit eigen waarneming kan bevestigen. De Chinese Cherry’s springen er blinkend uit in het rommelige verkeer van Dakar en de rijstijl van de Sisters onderscheidt zich doordat ze niemand afsnijden en veelvuldig stoppen voor overstekende schoolkinderen. Bovendien beschikken Marième en haar vriendinnen over een aanstekelijk gevoel voor humor.

Ami, moeder van twee jonge kinderen: ‘Het is beter dan thuis zitten, daar houden we niet van. Dan moet je je man of je familie geld vragen. Nu zijn we onafhankelijk.’ En familie, dat wil wat in Senegal. ‘In Europa trouw je met één man, in Senegal met een hele schoonfamilie. Je moet iedereen verzorgen. Problemen links, problemen rechts, problemen overal.’

Eigenlijk is het nog ingewikkelder, want polygamie is in Senegal schering en inslag. Ami is de tweede vrouw van haar 44-jarige man. Beide echtgenotes hebben een eigen appartement, de man hopt heen en weer, twee dagen hier, twee dagen daar, en betaalt het schoolgeld van de kinderen. Ami vindt het wel best zo.

Marième is zes jaar geleden gescheiden, en ook zij vindt het wel best. Drie kinderen van 24, 14 en 8 jaar heeft ze (haar oudste dochter studeert economie), vertelt ze terwijl ze haar Sisters-mobiel elegant manoeuvreert door de straatjes van Le Plateau, het oude stadscentrum. ‘Ik moet er niet meer aan denken, een vent in huis.’ Marième wijst op de mensen buiten die blikken werpen in de gele Cherry. ‘Zie je ze kijken? Ze zijn dol op ons – Ils nous adorent!’